راهنما
راهنمای دریایی اصولاً به شخصی اطلاق می شود که از لحاظ تجربه محلی در مقایسه با ناوبران کشتی هال اشراف بیشتری به موقعیت های محلی محیط اطراف دارند بنابراین گرفتن راهنما برای کشتی ها در بعضی از بنادر اجباری است به دلیل مسائل امنیتی ناشی از اسکله های جنگی و نفتی و آبراه های حساس که ریسک سانحه در آنها زیاد می باشد مانند اکثر بنادر دنیا و غالب آبراه ها و کانال ها ( کانال سوئز ، که توسط ایرانیان در بیش از 2 هزار سال پیش کنده شده و دریایی سرخ را به دریایی مدیترانه متصل می نماید و روزانه بطور متوسط 150 فروند تردد انواع کشتی ها در آن مشهود است . در این بنادر بدلیل حالت استراتژیک بالا ،گرفتن راهنما اجباری است ولی در بعضی از آب راه ها مانند تنگه تنگه مالا کابین سنگاپور و مالزی که بعضا فرماندهان و ناوبران کشتی میتوانند از آن عبور نمایند ، گرفتن راهنما اجباری نیست .
راهنما را می توان به سه دسته تقسیم نمود :
1- راهنمای بندر Harbor pilot : وظیفه راهنمای کشتی را از لنگرگاه یا Fair way bouy بویه آبهای ایمن و یا بویه ورودی بندر به اسکله یا بلعکس را به عهده دارد
2- راهنمای کانال Channel pilot : راهنمای کانال که وظیفه راهنمای کشتی با سرعت مطمئنه را از جایی ایمن کانال به عهده خواهد داشت . مانند : سوئز و پاناما
3-deep see pilot : که عبور کشتی ها را از تنگه های حساس مثل English channel به عهده می گیرد
راهنما ها باید از لحاظ فنی دارای مدارک شایستگی راهنمایی براساس مفاد قطعنامه شماره الف (23)960 سازمان جهانی دریانوردی IMO باشند . راهنما پس از ورود کشتی نسبت به رد و بدل نمودن اطلاعات محیطی و منطقه ای و گرفتن اطلاعات ناوبری و سیستم های مانور کشتی اقدام نموده و تنها به عنوان مشاور فرمانده در کشتی عمل می نماید و نقشی در تصمیم گیری های نهایی نخواهد داشت و مسئولیت نهایی د رقبال واحد شناور تنها به عهده کاپیتان می باشد .
راهنما باید دارای مدارک شایستگی راهنمایی باشد ، درجات راهنمایان به ترتیب در ابتدا راهنمای درجه 3 - راهنمای درجه 2 و راهنمایی در جه 1 و سر راهنما است که با توجه به سابقه مفید و امتحانات برای هر درجه پس از کسب امتیاز لازم به درجه بالاتر ارتقا پیدا خواهند نمود .