کنوانسیون جستجو و نجات که در 27 آوریل 1979 در کنفرانس هامبورگ تصویب و در 22 ژوئن 1985 لازم الاجرا شد ، با هدف تدوین سیستمی جهانی برای جستجو و نجات ایجاد شده است تا هماهنگی لازم توسط سازمان های نجات و همکاری لازم میان سازمان های نجات همسایه ( در صورت نیاز ) برای نجات افراد دچار اضطرار در دریا ، بدون توجه به محل وقوع سانحه انجام شود . با این که فرهنگ دریانوردی و معاهدات بین العمللی ( از قبیل کنوانسیون بین المللی ایمنی جان افراد در دریا ( سولاس ) 1974 ) بر لزوم شتافتن کشتی ها به یاری شناور های درچار اضطرار تاکید دارند ، اما تا پیش از تصویب کنوانسیون جستجو و نجات هیچ سیستم بین المللی عملیات جستجو و نجات را پوشش نمی داد . در برخی مناطق سازمان های منسجمی برای ارائه کمک های فوری و موثر وجود داشت و در برخی نواحی هیچ سازمانی از این دست مشاهده نمی شد .
جمهوری اسلامی ایران مورخ 4/8/1374 به این کنوانسیون ملحق و بعنوان یک کشور عضو متعهد به اجرای و پیروی از الزامات آن می باشد . در همین راستا سازمان بنادر و کشتیرانی بعنوان مرجع دریایی دولت ایران اقدام به خرید و تجهیز بنادر خود شناور های پیشرفته جستجو و نجات دریایی نمود .
ملزومات فنی
ملزومات فنی کنوانسیون جستجو و نجات در ضمیمه آن ذکر شده است که به پنج فصل تقسیم می شود . متعاهدین به کنوانسیون باید از اتخاذ ترتیبات برای ارائه خدمات کافی جستجو و نجات در آب های ساحلی خود به منظور انجام مواردی از قبیل تعیین مناطق جستجو و نجات ، مشارکت در استفاده از تسهیلات ، تدوین فرآیند های مشترک ، آموزش و بازدید منعقد نمایند . طبق مفاد این کنوانسیون ، متعاهدین باید ترتیباتی را جهت تسهیل و تسریع ورود واحد های نجات ( پروازی و شناور ) سایر متعاهدین به آب های زیر زمینی خود اتخاذ نمایند .
مرکز هماهنگی جستجو و نجات دریایی بندر نوشهر
در راستای تحقق و اجرای ارائه خدمات جستجو نجات دریایی بندر نوشهر اقدام به تشکیل مرکز هماهنگی جستجو و نجات دریایی در محل بندر نوشهر نمود که بطور شبانه روزی فعال می باشد .
شماره تماس مرکز هماهنگی و جستجو و نجات دریایی : 3250984-0191